← Preceded by (restored opening lines): Thiruvasagam Explained (Bonus): Sivapuranam – Opening Lines 16-20

← Previous: Thiruvasagam Explained #5: Sivapuranam – Verse 5

The eye of grace / கருணைக் கண்

After beholding the Lord’s five cosmic acts, the saint turns inward — and confesses. The One whose third eye on the forehead is famed as fire has shown him, instead, the eye of His grace. Faced with a glory that fills heaven and earth and overflows them, the poet admits: “I, a sinner, do not know how to praise You.”

இறைவனின் ஐந்து அண்டச் செயல்களைக் கண்ட பின், ஞானி உள்ளே திரும்புகிறார் — ஒப்புக்கொள்கிறார். நெற்றிக்கண் நெருப்பாகப் புகழப்படும் இறைவன், அவருக்குக் காட்டியது தன் கருணைக் கண்ணை. விண்ணையும் மண்ணையும் நிறைத்து அவற்றையும் கடந்த மகிமையின் முன், புலவர் ஒப்புக்கொள்கிறார்: “பொல்லா வினையேன், உன்னைப் புகழுமாறு அறியேன்.”

The verse / பாடல்

கண் நுதலான் தன்கருணைக் கண்காட்ட வந்து எய்தி
எண்ணுதற்கு எட்டா எழில் ஆர் கழல் இறைஞ்சி
விண் நிறைந்து மண் நிறைந்து மிக்காய் விளங்கு ஒளியாய்
எண் இறந்த எல்லை இலாதானே நின் பெரும்சீர்
பொல்லா வினையேன் புகழுமாறு ஒன்று அறியேன்

How to read it / படிக்கும் முறை

Kan nudhalaan than karunaik kan kaatta vandhu eydhi
ennudharku ettaa ezhil aar kazhal irainji
vin niraindhu man niraindhu mikkaai vilangu oliyaai
en irandha ellai ilaadhaane nin perumseer
pollaa vinaiyen pugazhumaaru ondru ariyen

Word by word, in simple words

Tamil	Simple meaning
கண் (kan)	eye
நுதலான் (nudhalaan)	he who bears (an eye) on the forehead
தன் (than)	his
கருணைக் (karunaik)	of grace, of mercy
கண் (kan)	eye
காட்ட (kaatta)	to show
வந்து (vandhu)	having come
எய்தி (eydhi)	having reached, attained
எண்ணுதற்கு (ennudharku)	for thought to reach
எட்டா (ettaa)	unreachable, beyond
எழில் (ezhil)	beauty, splendor
ஆர் (aar)	full of, rich in
கழல் (kazhal)	feet
இறைஞ்சி (irainji)	having bowed, worshipped
விண் (vin)	the sky, heaven
நிறைந்து (niraindhu)	having filled
மண் (man)	the earth
மிக்காய் (mikkaai)	you who exceed, transcend
விளங்கு (vilangu)	shining
ஒளியாய் (oliyaai)	as light
எண் (en)	number
இறந்த (irandha)	gone beyond
எல்லை (ellai)	limit, boundary
இலாதானே (ilaadhaane)	O you who have none!
நின் (nin)	your
பெரும் (perum)	great
சீர் (seer)	glory
பொல்லா (pollaa)	wicked, evil
வினையேன் (vinaiyen)	I, the sinner
புகழுமாறு (pugazhumaaru)	the way to praise
ஒன்று (ondru)	anything
அறியேன் (ariyen)	I do not know

வார்த்தைக்கு வார்த்தை, எளிய சொற்களில்

சொல்	எளிய பொருள்
கண்	கண்
நுதலான்	நெற்றியில் (கண்) உடையவன்
தன்	தன்
கருணைக்	கருணையின்
கண்	கண்
காட்ட	காட்ட
வந்து	வந்து
எய்தி	அடைந்து
எண்ணுதற்கு	எண்ணுவதற்கு
எட்டா	எட்டாத
எழில்	அழகு
ஆர்	நிறைந்த
கழல்	திருவடிகள்
இறைஞ்சி	வணங்கி
விண்	விண்
நிறைந்து	நிறைந்து
மண்	மண்
மிக்காய்	மிகுந்தவனே
விளங்கு	விளங்கும்
ஒளியாய்	ஒளியாக
எண்	எண்
இறந்த	கடந்த
எல்லை	எல்லை
இலாதானே	இல்லாதவனே!
நின்	உன்
பெரும்	பெரிய
சீர்	மகிமை
பொல்லா	தீய
வினையேன்	வினையுடைய நான்
புகழுமாறு	புகழும் வழி
ஒன்று	ஒன்றும்
அறியேன்	அறியேன்

The meaning in plain words

“The One with the eye on His forehead came and showed me the eye of His grace. Having reached Him, I bow to His beautiful feet, which thought cannot reach. You fill the sky, you fill the earth, and you overflow them; you are shining light; O you beyond number, without limit — I, a sinner, do not know how to praise your great glory!”

The third eye on Shiva’s forehead is the eye of fire and wisdom — the eye that burns. Yet what the saint sees in it is karunai, mercy. This is the turning point of the hymn’s first movement: after all the cosmic grandeur, the poet drops to his knees. True seeing ends in humility: the greater the vision, the smaller the seer feels — and that smallness is itself the sweetest praise.

எளிய சொற்களில் பொருள்

“நெற்றிக்கண்ணன் வந்து தன் கருணைக் கண்ணைக் காட்டினான். அவனை அடைந்து, எண்ணத்திற்கு எட்டாத அழகு நிறைந்த திருவடிகளை வணங்கினேன். விண்ணை நிறைத்து, மண்ணை நிறைத்து, அவற்றையும் மிகுந்தவனே! விளங்கும் ஒளியானவனே! எண்ணைக் கடந்து எல்லையில்லாதவனே! உன் பெரும்சீரைப் புகழுமாறு பொல்லா வினையேன் ஒன்றும் அறியேன்!”

சிவனின் நெற்றிக்கண் நெருப்பின் கண், ஞானத்தின் கண் — எரிக்கும் கண். ஆனால் ஞானி அதில் கண்டது கருணை. இது பாடலின் முதல் பகுதியின் திருப்புமுனை: அண்ட மகிமை அனைத்திற்கும் பிறகு, புலவர் முழங்காலிடுகிறார். உண்மையான காட்சி பணிவில் முடிகிறது: காட்சி பெரிதாகப் பெரிதாக, காண்பவன் சிறிதாக உணர்கிறான் — அந்தச் சிறுமையே மிக இனிய புகழ்ச்சி.

To carry with you / உடன் எடுத்துச் செல்ல

When words fail you — in awe, in gratitude, in sorrow — remember this verse. Not knowing how to praise is also praise.

வார்த்தைகள் தவறும்போது — வியப்பிலும், நன்றியிலும், துயரிலும் — இந்தப் பாடலை நினைவில் கொள்ளுங்கள். புகழத் தெரியாது என்பதும் புகழ்ச்சிதான்.

Next: Sivapuranam, verse 7. / அடுத்தது: சிவபுராணம், ஏழாம் பாடல்.

---

Next →: Thiruvasagam Explained #7: Sivapuranam – Verse 7