← Previous: Thiruvasagam Explained #2: Sivapuranam – Verse 2

After liberation, a garland of names / வீடுபேற்றுக்குப் பின், பெயர்களின் மாலை

Verse 2 ended in arrival — “having seen your golden feet today, I have attained liberation.” Now the saint does what a freed heart naturally does: he calls out to the Lord by many names, one after another, like stringing flowers into a garland.

இரண்டாம் பாடல் அடைதலில் முடிந்தது — “உன் பொன்னடிகளைக் கண்டு இன்று வீடுற்றேன்.” இப்போது விடுதலை பெற்ற உள்ளம் இயல்பாகச் செய்வதை ஞானி செய்கிறார்: இறைவனை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பல பெயர்களால் அழைக்கிறார் — மலர்களை மாலையாகத் தொடுப்பது போல.

The verse / பாடல்

உய்ய என் உள்ளத்துள் ஓங்காரமாய் நின்ற
மெய்யா விமலா விடைப்பாகா வேதங்கள்
ஐயா எனவோங்கி ஆழ்ந்து அகன்ற நுண்ணியனே

How to read it / படிக்கும் முறை

Uyya en ullathul ongaramai nindra
meyya vimala vidaippaga vedangal
aiya enavongi aazhndhu agandra nunniyane

Word by word, in simple words

Tamil	Simple meaning
உய்ய (uyya)	for upliftment, for the soul’s salvation
என் (en)	my
உள்ளத்துள் (ullathul)	within the heart
ஓங்காரமாய் (ongaramai)	as Omkara — the sacred syllable Om
நின்ற (nindra)	who stood, who abided
மெய்யா (meyya)	O Truth! O Reality!
விமலா (vimala)	O Pure One! O Stainless One!
விடைப்பாகா (vidaippaga)	O Rider of the bull!
வேதங்கள் (vedangal)	O Vedas!
ஐயா (aiya)	O Father! O Lord!
என (ena)	thus, so saying
ஓங்கி (ongi)	rising high, towering
ஆழ்ந்து (aazhndhu)	being deep, profound
அகன்ற (agandra)	having spread vast and wide
நுண்ணியனே (nunniyane)	O Subtle One!

வார்த்தைக்கு வார்த்தை, எளிய சொற்களில்

சொல்	எளிய பொருள்
உய்ய	உய்வதற்காக, ஆன்மா கரையேறுவதற்காக
என்	என்
உள்ளத்துள்	உள்ளத்தினுள்
ஓங்காரமாய்	ஓங்காரமாக — புனிதமான ஓம் எனும் ஒலியாக
நின்ற	நின்ற
மெய்யா	மெய்யே! உண்மைப் பொருளே!
விமலா	மாசற்றவனே! தூயவனே!
விடைப்பாகா	இடபத்தில் ஏறுபவனே!
வேதங்கள்	வேதங்களே!
ஐயா	ஐயனே! தந்தையே!
என	என்று
ஓங்கி	உயர்ந்து
ஆழ்ந்து	ஆழமாகி
அகன்ற	பரந்து
நுண்ணியனே	நுண்ணியவனே!

The meaning in plain words

“For my soul’s upliftment, You stood within my heart as the sacred Om. O Truth! O Pure One! O Bull-rider! O Vedas! O Father! — so I hail You, who tower high, who are profound, who spread vast — O Subtle One!”

Notice how the verse opens inward — the Lord abiding in the heart as Om — and then bursts outward into praise. And notice the beautiful paradox in the closing line: He towers high, He is unfathomably deep, He spreads everywhere — and yet He is the Subtle One, finer than the finest. The infinite and the intimate, in a single breath.

எளிய சொற்களில் பொருள்

“என் உயிர் உய்வதற்காக, என் உள்ளத்துள் ஓங்காரமாக நின்றவனே! மெய்யே! விமலா! விடைப்பாகா! வேதங்களே! ஐயா! — என்று உன்னைப் போற்றுகிறேன்; உயர்ந்து நிற்பவனே, ஆழமானவனே, எங்கும் பரந்தவனே — நுண்ணியவனே!”

பாடல் உள்நோக்கித் தொடங்குவதைக் கவனியுங்கள் — உள்ளத்துள் ஓமாக நின்ற இறைவன் — பிறகு புகழ்ச்சியாக வெளிப்படுகிறது. முடிவு வரியில் உள்ள அழகிய முரணையும் கவனியுங்கள்: அவன் உயர்ந்து நிற்கிறான், அளவிட முடியாத ஆழமுடையவன், எங்கும் பரந்தவன் — ஆனால் அதே சமயம் நுண்ணியவன், நுண்ணியதிலும் நுண்ணியவன். எல்லையற்றதும் நெருக்கமானதும் ஒரே மூச்சில்.

To carry with you / உடன் எடுத்துச் செல்ல

Try calling out just the names slowly — “Meyya… Vimala… Vidaippaga… Aiya…” — the way the saint does. Each name is a different face of the same beloved. That is what this verse is: not an argument, but a garland.

பெயர்களை மட்டும் மெதுவாகச் சொல்லிப் பாருங்கள் — “மெய்யா… விமலா… விடைப்பாகா… ஐயா…” — ஞானி சொல்வது போல. ஒவ்வொரு பெயரும் அதே அன்பனின் வெவ்வேறு முகம். இந்தப் பாடல் அதுதான்: வாதமல்ல, மாலை.

Next: Sivapuranam, verse 4. / அடுத்தது: சிவபுராணம், நான்காம் பாடல்.

---

---

Next →: Thiruvasagam Explained #4: Sivapuranam – Verse 4